Sabahları çoğu zaman günün temposunu belirleyen bir maraton olarak görürüz. Alarmın sesi, yapılacaklar listesi, yetişmesi gereken işler… Daha gözümüzü tam açamadan zihnimiz çoktan koşmaya başlamıştır. Oysa sabahın o kısa, sakin anları; gün içinde ulaşamadığımız bir tür duruluk taşır. Bu duruluk, mindfulness’ı sabah rutinlerine yerleştirmek için en uygun temeldir.
Mindfulness, uzun meditasyon seansları gerektiren, zaman isteyen bir pratik olmak zorunda değildir. Aksine, çoğu insan için sürdürülebilir olan, günün içine küçük parantezler açarak farkındalık yaratmaktır. Sabah kahvesi tam da bu küçük parantezlerden biridir. Her gün zaten yaptığın bir alışkanlık; sadece ona yeni bir bakış açısı ekliyorsun.
Kahveyi hazırlarken çıkan seslere kulak vermek… Demliğin buharını izlemek… İlk yudumda sıcaklığın dilde nasıl bir etki yarattığını fark etmek… Bunların hepsi birkaç dakikalık basit bir farkındalık pratiğidir. Çok uzun zamanlar ayırmana gerek yok; önemli olan dikkatin o anda kalması. Zihnin başka yerlere kayarsa bu da doğal; sadece nazikçe geri çağırırsın.
Sabahları yüzünü yıkarken suyun tenine değdiğini hissetmek, perdeleri açtığında içeri giren ışığa bir saniyeliğine dikkat etmek, yatağını toplarken hareketlerinin ritmini izlemek… Bunların her biri mindfulness’ın gündelik hayatın içinde görünmez dikişler gibi işlenmiş halidir. Büyük bir hazırlık istemez, özel bir ortam gerektirmez. Sadece fark etmek ister.
Zamanla bu küçük sabah uygulamaları günün devamına da yayılır. Kalabalık bir trafikte bile bir nefes almayı hatırlamak, öğle arasında kısa bir es verip bedenini dinlemek, akşam eve dönerken adımlarının ritmini fark etmek… Sabah başlayan o kısa durak, gün boyunca taşınan sakin bir bilinç haline dönüşür.
Mindfulness sabahlara bir törensellik katmak değildir; günün içine biraz daha kendini katmaktır. Birkaç dakika bile olsa zihnini toplamayı, bedeni duymayı ve o anın kendisine yer açmayı hatırlamaktır. Küçük ve gerçek bir başlangıç. Her gün yeniden.
